UYGUR HALK MASALLARI

 TOŞKANNİĞ MAHTİNİSHİ

Toşkan ezeldin özining kuliğini nahayiti çıraylık dep yürgen iken, bir küni bir toşkan aptapta oynap yürüp uştumtut öz kölengisini körüp kaptu-de:
"Salpan kulak'' acayipla set ber hayvanğu-bu!" dep hürküp ketip keçiptu. Korkkansiri "Salpan kulak acayip hayvan" mu tenla kelivatkidek. Toşkan tohtimay keçiveriptu. Ahiri halidin kitip bir derehning sayisige kelip üzini taşlap yetiptu. Etrapiğa asta koz yügürtkeu iken, hiliki koğlap kelivatkan "Salpan kulak acayip hayvan" hiç yerde körünmeptu. Toşkan hoşal bölüp ketip erkin bir nepes aptude:
- "Yahşimu yügürük bölüp kalğinim eğer yügürelmeydiğan bolsam 'Salpan kulak acayip hayvan' meni tutuvelip, allikaçanla yevetken bolatti. Men hekiketen jigit ikenmen"-dep mahtiniptu.
Bir azdin keyin dadisi cigdini bir taldin yerge taşlap meniptu. Bala hoşal bolup, her bir tal cigdige bir inilşip, tirip yep meniptu. Şundak kilip, öyge yetip barğiçe bala yüz tal cigdige yüz ketim inişiptu.
-Kandak balam? -deptu, dadisi oğliğa karap, “baya takini bir ketim yerge inişip eliştin eringen idiğ. Mana emdi şu taka seni yüz ketim yurge inişturdi: İsinde bolsun ki, kiçikkine nerse bolsimu uni közge ilmay taşlivetişke bolmaydu. İştin kaçkininğ bilen beribir kosakka tutulup kalisen!”

 TAVŞANIN ÖVÜNMESİ

Tavşan ezelden beri kendi kulağını son derece güzel bulup dolaşırmış. Bir gün bir tavşan güneşte oynarken birden bire kendi gölgesini görüvermiş ve "Sarkık kulaklı, ne acayip ve çirkin hayvan bu!" diye ürkerek kaçmış. Korkup kaçtıkça "sarkık kulak, acayip hayvan" da onunla beraber geliyormuş sanki. Tavşan durmadan kaçıyormuş. Sonunda halsizleşip bir ağacın gölgesine gelerek kendini bırakıp yatmış. Etrafına yavaşça göz atmış. Deminki kovalayıp gelmekte olan "sarkık kulak, acayip hayvan" hiçbir yerde görünmemiş. Tavşan sevinerek rahat bir nefes almış ve:
"İyi ki koşucu olmuşum. Eğer koşamamış olsaydım 'sarkık kulak, acayip hayvan' beni tutup çoktan yemiş olurdu. Ben hakikaten yiğitmişim" diye övünmüş.
 

Uygur Atasözü

(Uygur Türkçesi)
“Aqaretlik turmishtin sadaqatlik ölüm yahshi”

(Türkiye Türkçesi)
“ Acizane bir hayattan onurlu bir ölüm daha iyidir”

İstiklâl Mücadelesi (3)

Azimet

Özgürlük ve Bağımsızlık Gözyaşları İle Elde Edilemez

Bizim ağır kayıplar vermemiz mümkün, bu bedel vatanımızın ve milletimizin sonsuza dek bedel ödememesinin garantisidir.
Bir gaye için birleşen ve o gaye için bütün varlığını adamış insanlardan oluşan bir güç, küçük ve güçsüz olsa da güçlü düşmana karşı galip gelir. Bu tip örneklere tarihte çok rastlarız. Müslümanlar tarafından iyi bilinen meşhur Bedir Savaşı bunun en güzel örneğidir. Mekke ve Medine arasındaki Bedir Çölünde Muhammed (as) komutasındaki sahabeler 305 kişiydi. Çoğunun bineceği atı ve devesi yoktu. Silâhlar yetersizdi. Ebu Cehil komutasındaki, Mekke'den gelen müşrikler 950 kişiydi. Hepsi seçkin at ve develere binmişti. Ellerindeki silâhlar güzeldi. Müslümanların ise güvendiği Allah'ı ve Peygamberi vardı. Ölürsek şehit oluruz ve cennete gireriz, hayatta kalırsak gazi olacağız inancı vardı. Hiçbir Müslüman'da ölüm korkusu yoktu. Müşrikler mağrur ve debdebeliydi. Müslümanları öldürmek, sağ kalanları esir alıp Mekke'ye götürmek istiyorlardı. Çatışma başladıktan sonra, başlangıçta Müslümanlar zor durumda kaldı. Müslümanlar sevgili peygamberimizin komutasında kahramanca çarpışıyorlardı. Peygamber efendimiz Müslümanların galibiyeti için Cenabı Hak'tan istekte bulundu: "Ya Rabbim, şu bir avuç Müslüman mağlup olursa, yeryüzünde sana ibadet edecek kimse kalmayacak" diye. Savaşan her iki tarafta birbirini iyi tanıyordu. Bazılarının babası Müslüman tarafta savaşırken, kendileri küffar içindeydi. Sahabelerin kahramanlıkları neticesinde askerî olarak kendilerinden üç misli güçlü olan müşrikleri yendiler. Sahabeler 14 şehit verirken, müşriklerden komutanları Ebu Cehil başta olmak üzere 70 düşman öldürüldü. Müslümanlar bu savaşta pek çok silâh elde ettiler. Bedir Savaşı'nın galibiyetle neticelenmesi, İslâmiyet'in Arap Yarımadasına yayılmasına vesile olmuştur. Bugün İslâm'la şereflendiysek, bunu peygamberimizin arkasında savaşan 305 sahabeye borçluyuz.
Eğer Bedir Savaşında 305 sahabe içerisinde bir kaçının inancı zayıf olup, savaştan kaçsaydı durum ne olurdu? Bunun akıbetini düşünmek bile korkunç.

Bir Fıkra

Çin'e Savaş

Bizim Rizeliler Çinlilere savaş açmaya karar vermişler. Bunu Çinli’lere de bir mesajla iletmişler. Çinliler açmışlar haritayı Rize'yi aramaya başlamışlar. Bir de bakmışlar Karadeniz’in kıyısında küçük bir Türk şehri. "Bunlardan bize zarar gelmez" deyip savaşı kabul etmişler. Bunun üzerine Rize'de yaşlılar heyeti ne yapacaklarına karar vermek için toplanmış.

Bu arada halk da sonucu bekliyormuş. Toplantı uzadıkça uzamış...
Sonunda gençlerden biri dayanamamış, toplantı yapılan yere dalmış ve:
 

- "Ne ! o korkay misunuz?" demiş. Yaşlılardan biri de:
 

- "Korkmayruz ama o kadar insani nereye gömeceğimizi düşüneyruz", demiş.

SİZDEN GELENLER

GÜZEL BAYRAĞIM