UYGUR HALK MASALLARI

 KUŞKAÇNİN KOYĞA ŞİKÂR KİLİŞİ

Bir bürküt ok.tek etilip kelip. koy padisiğa şikâr kiptu-dc bir koyni elip ketiptu. Bııni körüp kuşkaçnin hesethorluği kelip öziçe sözlep k el ip tu:
- Voy bürküt cenida koyğa şikâr kilip yürüydu-yu, men tezek çokilap özenini avare kilip yüremdimen! Kanat dise mendimu kanat bar, tumşuğummu neyzidek ötkür hemme ezayim sakku ? Bürküttin kalğan canni itka selip berimen, mende koyni emes töginimu şikâr kilaliğudek kudret bar!
Koy padisini közitip koram, taşniğ üstide yanpaşlap yatkan padiçi uştumtut bir kuşkaçnin asmandin oktek etilip çüşüp, yunluk bir koyğa şikâr kilğanliğini körüp kaptu. Biçare kuşkaç pahmak yunğa ilinip kalğan putlirini herkançe urunupmu çikiralmaptu. özini her tercpke urup yulkunup bekiptu bolmaptu. Ahiri kanatlirini palaklitiverip mağduri-din ketiptu-de beşini sangilitip yetip kaptu.
Padiçiniğ kuşkaçka içi ağrip uniğ yenîğa keptu ve meshire bilen külüp:
Ceninğa bekip iş kilsançu canivar, -dep uçuruvetiptu

SERÇENİN KOYUNU AVLAMASI

Bir kartal ok gibi atılarak bir koyun sürüsüne saldırmış ve bir koyunu alıp gitmiş. Bunu gören serçenin kıskançlığı tutup kendi kendine konuşmaya başlamış:
-Vay canına, kartal bile koyun avlıyor yahu! Bense tezek gaga-lıyacağım diye dolaşıp duruyorum! Kanat desen bende de kanat var. Gagam de mızrak gibi keskin, bütün azalarım da sağlam değil mi? Kartaldan geri kalacaksam bu canı köpeklere atıvereyim. daha iyi. Bende koyunu değil deveyi bile avlayacak güç var!
Koyun sürüsünü gözeten ve büyük bir taşın üstünde yanlamasına yatan çoban, aniden bir serçenin gökten ok gibi atılıp inerek yünlü bir koyuna saldırdığını görmüş. Biçare serçe, kabarık yünlere takılıp kalan ayaklarını, ne kadar çırpınsa da çıkaramamış. Kendini oraya buraya atmış; kıvranmış, bir türlü olmamış. Sonunda kanatlarını çırpa-çırpa kuvvetten düşmüş; başını salmış, yatıp gitmiş.
Çoban serçeye acıyıp yanına gelmiş ve alaylı bir şekilde gülerek:
- Kendine göre iş yapsan olmaz mı? diye onu uçuruvermiş.
 

Uygur Atasözü

“Az sözle, köp anğla, az ye, köp çayna.”
“ Az konuş, çok dinle, az ye çok çiğne.”

“Bağ meyvisi bilen avat yurt ademi bilen
“Bahçe meyvesiyle abad, yurt’ta

İstiklâl Mücadelesi (4)

Azimet

Özgürlük ve Bağımsızlık Gözyaşları İle Elde Edilemez

Demek, bir gaye için mücadele eden insanın o gayeye sonsuz inancı olmalı. Bu gaye için örgütlenen insanlar içinden kendi menfaatine düşkün insanlar çıkarsa, birlik bölünür. Bu bölünme pek çok iyi niyetli insanın gönlünü yaralar. Bölünme, yenilmenin belirtisidir. Ortak gaye için bir araya gelen insanların içinde bölünmeler olduğunu hisseden düşman, doğal olarak imanı ve iradesi zayıf, çıkarcı insanları boş vaatlerle kendi tarafına çekmeye çalışır. Döneklik ve hainlik iste böyle haşlar. Bundan dolayı mücadelede sürekli şekilde safımızın parçalanmasını önlemek lazım. Birliği bozmak niyetinde olanların farkına varır varmaz, onları yok etmek gerekir. Bu kural, milli birliği korumak için galibiyete ulaşmada çok önemlidir. Doğu Türkistan'ın kurtulması için mücadele eden her vatansever mücahit milli birliği bozgunculardan korumak için her zaman uyanık olmalıdır.

EN ÖNEMLİ MESELE; MİLLETİ SELAMETE KAVUŞTURMAK
Bir milleti tek vücut olarak düşünürsek; vücudumuzun herhangi bir yerinde yara veya ağrı peydah olsa, bütün bedenimiz rahatsız olur. Bu yara veya ağrılar düşüncelerimizden tutunda, her türlü ufak tefek hareketlerimize kadar etkisini gösterir. Bu yüzden hasta insanların tedavi olmak için acele etmeleri, sağlıklarım eski haline getirmek, ağrılardan kurtulmak, normal ve rahat bir hayata yeniden kavuşmak içindir. Doğu Türkistan'ın 1878 yılında "Zuzungtang" tarafından işgal edilmesinden bu yana ve 1883 yılında Men-çing hanedanlığı tarafından vatanımızın ismi -bizim için büyük bir hakaret olan- "Sincian" adıyla değiştirilip, uçsuz bucaksız ana vatanımızın Çin sınırlan içine alınmasından bu yana 100 yıldan fazla zaman geçti. Gerçi halkımız köle olmaya bir gün bile razı olmadı ve milli mücadeleyi aksatmadı. Bunun sonucu olarak 20. Yüzyılın ilk yarısında iki defa Bağımsız Doğu Türkistan Devleti kuruldu. Fakat düşman halkımızı bastırdı ve bastırmakla kalmayıp bir taraftan da aramızda hain yerleştirip kullanmakta hiçbir sömürgeci milletin yapmadığı hilelere başvurdu. Özellikle 50 yıldan beri Komünist Çinliler, hainlerin eliyle balkımıza kıyım ve zulüm yaptılar ve bütün bu zulümleri, gelecekteki insanlara ibret olması için tarih müzelerinde sergileyecek kadar rezil bir siyaset izlediler.

Kıssadan Hisse

Yolumuzdaki Engeller
Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. bakalım neler olacak diye başlamış beklemeye. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer gelmişler, sabahtan öğlene kadar. hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girmişler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirmiş. halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir köylü çıkagelmiş. saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılmış ve ıkına sıkına itmeye başlamış. Sonunda kan ter içinde kalmış ama, kayayı da yolun kenarına çekti. tam küfesini yeniden sırtına almak üzereymiş ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görmüş. açmış ki bir de ne görsün, kese altın doluydu. bir de kralın notu varmış içinde. "bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral.
Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders vermişti.
"her engel, hayat şartlarımızı daha iyileştirecek bir fırsattır.”

SİZDEN GELENLER

ANADOLU